Marki coraz chętniej sięgają po wideo jako główny format komunikacji z klientami. Problem w tym, że różnica między filmem, który realnie pracuje na wyniki, a tym, który po prostu znika gdzieś w zakładce „O nas”, jest ogromna. Widać to w liczbach, zasięgach i tym, czy ktokolwiek w ogóle ogląda ten film do końca. Zazwyczaj wszystko zaczyna się już na etapie briefu – albo jego braku. Dlatego zanim padnie pytanie o budżet, warto zadać sobie kilka innych: o cel, o odbiorcę i o to, komu tak naprawdę zlecamy pracę.
Wideo, które pracuje na markę
Krótki spot reklamowy, animacja wyjaśniająca działanie produktu, seria filmów na potrzeby kampanii digitalowej – każdy z tych formatów ma jeden cel: sprawić, żeby odbiorca się zatrzymał, zrozumiał i zapamiętał. Przesyt treści w social mediach sprawia, że nie wystarczy, by film tylko dobrze wyglądał. Liczy się historia – spójna z tym, co marka komunikuje na co dzień, przemyślana pod kątem konkretnego odbiorcy i dopasowana do kanału, w którym do niego trafi.
Wideo konsekwentnie wyprzedza inne formaty w najważniejszych wskaźnikach: czasie spędzonym na stronie, zapamiętywaniu przekazu czy współczynniku konwersji w kampaniach płatnych. To nie jest chwilowy trend, tylko trwała zmiana w sposobie, w jaki ludzie przyswajają informacje w sieci. Marki, które traktują produkcję wideo jako jednorazowy wydatek, szybko przekonują się, że bez ciągłości i konsekwencji nawet najlepiej zrealizowany film przestaje pracować na wyniki.
Gdzie firmy najczęściej tracą budżet?
Największy błąd to zlecanie produkcji bez jasno zdefiniowanego celu komunikacyjnego. Film ogólnie „o firmie” albo pokazujący produkt to za mało – trzeba wiedzieć, do kogo mówimy, na jakim etapie ścieżki zakupowej się z nim spotykamy i co chcielibyśmy, by widz zrobił po obejrzeniu materiału. Bez tej odpowiedzi nawet technicznie perfekcyjne wideo nie przełoży się na mierzalne wyniki.
Drugi częsty problem to rozproszenie procesu na kilka niezależnych podmiotów: agencja kreatywna wymyśla, zewnętrzna ekipa kręci, freelancer montuje, inny freelancer odpowiada za animację… Przy każdym przekazaniu projektu coś się gubi – wydłuża się czas produkcji, spójność wizualna jest mniejsza, a kontrola nad jakością trudniejsza do egzekwowania. Klient staje się de facto koordynatorem zamiast zleceniodawcą i ostatecznie płaci za chaos organizacyjny, którego nikt nie planował.
Na co zwracać uwagę przy wyborze partnera?
Przy wyborze domu produkcyjnego warto zadać sobie kilka konkretnych pytań. Po pierwsze – czy partner dysponuje własnym działem postprodukcji i animacji? Jeśli montaż, korekcja kolorów, efekty i animacje są robione w jednym miejscu, to ryzyko opóźnień i wizualnych niespójności drastycznie spada. Po drugie – czy w zespole są scenarzyści, a nie tylko producenci i operatorzy? Techniczne wykonanie to jedno; zdolność do opowiedzenia historii, która faktycznie trafi do odbiorcy, to zupełnie inna i równie istotna kompetencja. Po trzecie – jak wygląda dotychczasowe portfolio i czy firma ma doświadczenie w projektach o zbliżonej skali i specyfice branżowej?
Przykładem firmy o takim podejściu jest Keystory – poznański dom produkcji filmowej, który poza realizacją spotów reklamowych dysponuje własnym studiem animacji 2D i 3D oraz wewnętrznym działem postprodukcji. Dzięki temu cały projekt – od scenariusza po finalny plik gotowy do emisji – pozostaje pod kontrolą jednego zespołu. To mniej koordynacji po stronie klienta, większą przewidywalność całego procesu i spójność artystyczną na każdym etapie realizacji.
Kiedy produkcja wideo naprawdę się zwraca?
Produkcja wideo przestała być domeną wyłącznie rozpoznawalnych marek i firm dysponujących dużymi budżetami. Dziś firmy z różnych sektorów i na różnych etapach rozwoju mogą realizować kampanie filmowe na wysokim poziomie – pod warunkiem że podejdą do tematu strategicznie i wybiorą partnera rozumiejącego zarówno stronę kreatywną, jak i biznesowe cele zlecenia. Wideo działa najlepiej wtedy, gdy powstaje z myślą o konkretnym człowieku, miejscu w lejku i działaniu, które ma wywołać.
